Vanaf de Mummelseehalle leidt de gemakkelijke wandeling van de kuurtuinen naar de begraafplaats en verder bergopwaarts over de geasfalteerde weg, aan het einde waarvan je het pad moet nemen dat naar links afbuigt. Vanaf daar komen wandelaars talrijke sporen, schachten en stenen van de lang vervlogen zilvermijnbouw tegen. Een hardwerkende groep "vrijwillige ertsdelvers" uit Silbergründle "graaft" de mijn op, die door landbouwgebruik is opgevuld en in de vergetelheid is geraakt. De resultaten die de ertsdelvers hebben bereikt, zijn bewonderenswaardig en zeer waardevol voor de plaatselijke geschiedenis en cultuur. Na de eerste mijnschacht leidt het pad naar de Brandweiher vijver met de zilveren fontein van steenhouwer Alois Karcher. Vanaf de vijver is het slechts een paar meter terug naar het dalende pad. Langs een oude plek waar houtskool werd verbrand, leidt de wandeling naar het tegenwoordig bekende centrum van de oude zilvermijnindustrie. Naast de parallelle schachten (kleine hellegaten) kun je ook de ingangen van twee proeftunnels bewonderen. Het is niet ver van de schachten naar de twee toegangstunnels van de bovenste bezoekersmijn Silbergründle met een rustplaats. De onderste ingang van de bezoekersgalerij is gemaakt van het wereldberoemde Seebach-graniet. Het pad loopt nu verder naar de blokhut voor bezoekers bij het "Erzknappenloch", direct aan de Grimmerswaldstraße. Daar kun je de ingang van het "Erknappenloch" bewonderen. Na het oversteken van de weg loopt het pad bergafwaarts door de Großmatt naar de Mühlenweg en rechts naar de Lorenzenhof. Langs de ruisende Grimmerswaldbach zijn vele grote en kleine beekkeien van verschillende steensoorten in de oorspronkelijke beekloop te bewonderen. Ze zijn door overstromingen naar hun huidige locatie getransporteerd en de hele grote stenen zijn lang geleden in de ijstijd getransporteerd. Natuurlijk heeft de mens in de recente geschiedenis hier en daar ook ingegrepen door paden aan te leggen, oevers te stabiliseren en andere maatregelen te nemen. We volgen de borden van Grimmerswald tot aan de oude boerderij Lorenzenhof bij de brug. De boerderij was ooit eigendom van een bekende geestelijke genezer, de "Lorenzbur Andreas Huber". De nakomelingen in de persoon van de huidige eigenaars, de familie Doll, hebben deze prachtige oude boerderij liefdevol gerestaureerd. Voorbij de boerderij leidt het pad ons door de gemengde bossen van de Zieselberg naar de steengroeve Lorenzenhof. Oberkirch graniet, ook bekend als "Schwartemagen graniet", werd hier tot 1945 gedolven en door steenhouwers verwerkt tot bakstenen, straatstenen en stoepranden. Het pad gaat verder naar de kruising "beim Hilsenhof"/"hintere Muttert". Volg vanaf daar het pad in de richting van "hintere Muttert" en "Dohleneck". Hier loopt het pad bijna langs de kam van de Zieselberg, die ook de grens vormt tussen de gemeenten Seebach en Ottenhöfen/Furschenbach. Op dit deel van de route kunnen we prachtige natuurlijke rotsformaties bewonderen langs de rand van het pad en in het bos. Deze schijnbaar kunstmatige granieten stenen worden ook wel "Wollsackfindlinge" genoemd. Je moet echter heel voorzichtig zijn als je deze rotsformaties beklimt om een uitzicht te krijgen. Het beschreven natuurlijke landschap met de prachtige steengroepen vergezelt ons tijdens de wandeling naar het gehucht "Am Schroffen". Daar steken we de Grimmerswaldbach weer over en komen dan bij de gelijknamige rotswand "Am Schroffen". Deze bestaat uit gangporfier en is prachtig begroeid met wijnranken. Het pad gaat verder over de woonweg langs de Schroffen langs de houtzagerij Bürk en de mooie vakwerkboerderijen waaraan het zijn naam ontleent naar de Bohnertshöfe en een paar meter langs de Grimmerswaldstraße naar het kuurpark. Hier nodigen het mooie plein bij het meer of de avonturenspeeltuin je uit om te blijven hangen. Het start- en eindpunt van de wandeling ligt direct boven het park bij de Mummelseehalle.
Tip van de auteur
